17 Oktober 2009

Maandag zou Rudy onze auto afmaken, helaas duurde dit iets langer dan wij hadden ingepland. Zo dachten wij rond half vier Sydney te verlaten, wat uiteindelijk half zeven werd! Omdat ons vriendelijk verzocht werd door het hostelmanagement de kamer om half tien te verlaten, stonden wij met ons hele hebben en houwen op straat. Gelukkig was een taxi nabij, en konden wij naar Rudy’s garage om daar onze spullen in de bus te zetten. Om de tijd te doden hebben we maar wat door Sydney gedoold. Toen om half zes de bus klaar was en wij 800 dollar (480 euro) armer mocht Outger Sydney links uitrijden.

Goed, wij dus uit Sydney. Outger voor het eerst links rijden, in een nieuwe auto tijdens spitsuur. We hadden geen betere tijd kunnen bedenken. Omdat er maar 2 mensen voorin kunnen zitten en Denis zo aardig was mee te gaan, want Outger was toch wel zenuwachtig, lag Lieneke achterin op het bed. En dat vond ze best wel eng. Vooral als je weet hoe zenuwachtig de bestuurder is. Het duurde dan ook best wel lang voordat we Sydney uit waren, omdat we door het centrum heen moesten om de grote weg te vermijden. Denis gooide we erbij een plaatsje onder Sydney uit en daarna was het just the two of us. We reden tot het plaatsje Berry. Waar we die nacht in een hotel hebben geslapen, want het was al tien uur voordat we stopte. (De eerste regel in Australië die ons werd geleerd, is dat je niet moet rijden als het donker is, vanwege de Kangaroes.) De volgende dag was Outger een stuk minder zenuwachtig en ging het prima. De snelweg is alleen niet recht, maar gaat op en neer met heel veel bochten (net een achtbaan). Dus dat is best moeilijk. Lieneke mag ook niet rijden van Outger tot we een goede verzekering hebben.

Onze tweede stop was in Moruya, waar wij onze eerste camping vonden. Hier hebben wij de auto helemaal schoongemaakt en overbodige spullen weggegooid, dit waren er nogal wat. Het enige wat we nog nodig hadden waren kussens en eten. En niets is zo handig als met alle boodschappen in je handen met windkracht 7 en dan over een lange brug te lopen. In Australië pakken ze zelfs de auto om het vuilnis buiten te zetten, dus waren wij op zich al een attractie.
Die avond voor het eerst eten gekookt. Het werd soep met brood. Gelukkig zijn hier overal keukens waar je (in de meeste gevallen) gebruik van kan maken. Helaas moesten we hier 20 dollarcent per vijf minuten betalen. Laten wij nou net die munten niet hebben! Een Australisch gezinnetje zag de wanhoop in Outger zijn ogen en besloot hem twee keer 20 dollarcent te schenken.

Zo waren zijn wij nu ongeveer twee weken in Australië en als je dan nog geen kangaroe gezien heb baal je wel een beetje. Maar kijk uit met wat je wenst, want zo sprong er één vlak voor onze bus langs. De vorige eigenaren van ons busje hadden minder geluk en reden een kangaroe dood. Dit leidde tot een aantal fikse deuken aan de voorkant van de bus. Toch blijft ons busje de mooiste van allemaal!

Als je in een plaatsje komt dat Eden heet mag je toch wel wat verwachten, of zien wij dat verkeerd? We parkeerde de bus ergens op een uitgestorven camping, en voor we ik-heb-trek-in-een-kopje-tomatensoep konden zeggen kwam de hemel naar beneden in de vorm van regen en hagel. Alsof dat nog niet genoeg was werden wij ’s ochtends vroeg gewekt door de campingwacht die ons vriendelijk verzocht naar een andere plek te rijden. Van alle lege plekken op de camping wisten wij het te presteren er op één te gaan staan die iemand gereserveerd had.
Dus de volgende dag zijn we vroeg vertrokken naar Mallacoota. De weg er heen was wel heel vervelend voor Outger, want het was nog steiler en met nog meer bochten dan de snelweg.

Eenmaal in Mallacoota aangekomen stopten wij de bus bij een bakkerij, waar Lieneke Outger trakteerde op een Cheese and Beacon Pie. Deze in bladerdeeg omringde lekkernij is hier overal te koop, en waarschijnlijk één van de reden waarom mensen hier wat aan de dikke kant zijn.
Onze tweede dag in Mallacoota bestede Outger ruimschoots aan het uitzoeken van een hengel. Lieneke was hier minder geamuseerd over, aangezien Outger ongeveer anderhalf uur met de winkeleigenaar aan het praten was over vissen. Lieneke’s humeur werd er niet beter op toen Outger een paar mooie pelikanen had gespot. Deze reusachtige vogels konden met gemak een koekje van Lieneke’s hoofd afeten (dit vond ze trouwens niet zo een leuk voorstel).

Als je denkt dat er niet meer regen uit de hemel kan vallen dan heb je het goed mis. Rond 10 uur ’s avonds werden wij wakker gehouden door een alarm dat in Nederland alleen de eerste maandag van de maand om 12 uur afgaat. Hierdoor werd Lieneke toch wel wat nerveus van. Enkele minuten na het alarm begon het (zoals wij niet anders gewend zijn) gigantisch te regenen. Gelukkig stond de auto hoog en droog en hadden wij geen last van natte sokken. De volgende dag lagen er takken op de weg en een dode kangaroe, die er schijnbaar meer zijn dan levende.

Outger & Lieneke