19 Oktober 2009

De volgende dag gingen we vol goede moed naar Trarlagar wat nog erger is dan dat het klinkt. Zo werden wij vriendelijk binnengehaald met vrolijk kindergeschater wat tot diep in de nacht onze oren teisterde. Voor het grasveldje waar we net onze bus op kwijt konden betaalde wij ook nog eens belachelijk veel. Zo leerde wij weer een wijze les “ga niet op een camping staan met veel kinderfaciliteiten, hier betaal je de hoofdprijs voor”.

Toen de eerste straaltjes van de zon onze bus streelde, haastten wij ons van deze drukke camping af. Deze dag moesten wij door Melbourne rijden. Hier maakten wij voor het eerst kennis met de vijfbaansweg.

Zo belanden wij van het drukke stadsverkeer in de Extreme High Accident Rate zone van The Great Ocean Road (TGOR). Deze weg loopt langs de oceaan en is erg indrukwekkend in veel opzichten. Zo is de weg alleen met haarspeldbochten waar de maximum snelheid varieert tussen de 20 en 50 kmpu. Indrukwekkender was het uizicht dat we op verschillende plekken hadden. Halverwege de TGOR werden wij geseind door een tegemoetkomende auto. Outger keek snel in zijn spiegels of de bus niet in de fik stond. Dit bleek gelukkig niet het geval. De auto seinde ons omdat er een koala over de weg liep. Dit is erg uitzonderlijk, aangezien deze beesten meestal hoog in de boom zitten en daarnaast nog eens 23 van de 24 uur per dag slapen(wat een leven).

Langs de weg waren er turnouts voor voertuigen die wat langzamer waren. Outger zag ons in het begin nog niet als een langzaam voertuig, alleen toen er een stoet van 6 auto's achter hem reed gaf hij pas toe. Na de haarspeldbochten, koala’s, regenwoud en nog meer ongein reden wij door prachtige grasvelden met lieve koetjes en kalfjes. Terwijl we lekker reden, stond daar opeens een politie agent op de weg, die ons aanhield. Outger mocht blazen en gelukkig was hij niet straal bezopen en mocht wij doorrijden.

Na 7 uur rijden hadden we een camping gevonden die Lieneke “niet aanstond”dus gingen we weer verder. Het volgende dorpje lag 30 km verder. Maar de weg erheen was als een dejavu van de TGOR met scherpe bochten en hellingen. Princetown, het volgende dorpje, had maar 30 inwoners. Toen we buiten aan het eten koken waren stonden er net zoveel kangaroes in de wei als er in het dorp mensen wonen. Diezelfde avond kwam er een Duitse stelletje van eind 20 naast ons staan. Ze waren zich vooral aan het verbazen over de prijs. Wij moesten namelijk 23 dollar (iets meer dan 12 euro) voor een plek zonder stroom betalen en zij 25 dollar voor een plek met stroom.

De volgende ochtend gingen we de apostelen bekijken. We zijn er alleen wel tweemaal langs gereden (het is gewoon niet te missen voor gewone mensen). Dus hebben we eerst Loch Ard Gorge, Blowhole, Broke Head en Thunderhole bekeken. Echt geweldig mooi. Uiteindelijk besloten we toen maar de juiste afslag te nemen naar de 12 Apostels. We hadden voor het eerst echt gevoel in Australië te zijn. Alleen door tijd gebrek hebben we de London Bridge vanuit de auto bekeken en de Bay of Islands (rode rots formaties in de blauwe zee) hebben we ook zo bezichtigd. Persoonlijk vonden we dat laatste allebei nog mooier dan de apostelles.

Daarna zijn we snel doorgereden naar Mount Gambier, waar we de auto moeten laten registreren. We zitten dus nu eindelijk in South Australia. Het is hier wel een half uur vroeger dan in Victoria.

Outger & Lieneke