23 December 2009

Vandaag is onze vierde werkweek ingegaan bij het Aurora Seafront Hotel en kunnen we mededelen dat we nu al aan het aftellen zijn. De collega’s zijn allemaal erg aardig, maar er zijn factoren die ons hebben doen besluiten niet langer dan acht weken te blijven.

Één van deze factoren is de leidinggevende van het hotel/restaurant die met haar terreur het leven van werknemers zuur maakt. Dit is een lijdraad die sommige leidinggevende helaas hanteren en zo verschilt ze niet veel van deze mensen op één belangrijk punt na… Verstand! Zo zag Outger zijn leven voorbij flitsen toen deze leidinggevende iemand uit de vriezer kwam lopen met een 20 centimeter lang vlijmscherp mes. Het mes zat duchtig vastgeklemd in haar robuuste handen en in een dodelijk hoek naar voren gericht. In haar andere hand hield ze een stuk cake vast, die ogenschijnlijk het volgende slachtoffer zou worden van haar eetzucht. Dit vereist denk ik geen verdere uitleg. De leidinggevende is wel altijd heel erg geïnteresseerd in wat we doen. En ondanks dat ze streng is kun je ook best wel met deze persoon lachen. Al is het meer om dan met.

Lieneke was slachtoffer van haar schrikbewind op een ander vlak van haar specialiteit. Namelijk Big Brother Camera’s die niet alleen eventuele ongure personen in de gaten houden maar ook het personeel. Zo stond Lieneke even te praten met de koks. Ondertussen ging de telefoon en de hoofdserveerster nam op. Na een paar woorden te hebben gesproken hing zij weer op en kwam ze Lieneke vertellen dat de Baas niet tevreden was omdat ze niks aan het doen was. De Baas had namelijk via de camera’s gekeken en had gespot dat Lieneke aan het praten was. Ook was Lieneke de lul toen bleek dat ze ‘per ongeluk’ niet haar shirt had gestreken. Er werd een sleutel van een kamer in het hotel in haar handen gedrukt met de mededeling: Ga je shirt strijken. De volgende keer dat het niet gebeurd is kan ze uitklokken en thuis haar shirt strijken.

Voor het werk waar wij voor zijn aangenomen verdienen wij erg goed, zeker als we het vergelijken met de rest van het personeel. De koks krijgen een salaris per maand waarvoor ze minimaal 36 uur per week moeten werken. Deze uren maken ze met gemak, want ze worden per dag voor bijna 12 uur ingeroosterd. Wij krijgen gelukkig per uur betaald, dus mogen ze ons zo veel uren geven als ze willen.

We willen niet de indruk geven dat het hier een strafkamp is, want er zijn veel invloeden die het verblijf hier een stuk fijner maken. De mensen zijn erg aardig en zijn niet bang om een praatje met iemand te maken die ze niet kennen. Daarnaast zijn onze collega’s erg leuk, vooral degene waarmee wij samenwonen, maar met ieder zijn eigenaardige trekjes. Zo is er een Ier met wie je kan lachen, maar soms weet je niet of hij drank op heeft of niet. Verder is daar Joel een kok van formaat, die van eten houdt. Joel gaat niet veel uit, maar is ondanks dat altijd op de hoogte van de laatste roddels in het dorp. Michael werkt in de receptie, en mag alle (soms zeer lastige) bezoekers ontvangen. Hij heeft een oogje op Corrina, Lieneke haar borrelmaatje nu de andere borrelmaatjes aan de andere kant van de wereld zitten. Corina kan schelden als een zeeman en leert ons de meest stoute woorden in het Engelse vocabulaire, waar we van sommige woorden niet eens de betekenis weten. Dit wordt dan met alle liefde uitgelegd.

Het vissen is voor Outger elke keer een nieuw avontuur, de ene keer vangt hij niets, en de andere keer komt hij thuis met Australische Zalm of een paar snoeken. Op een zekere avond was het erg druk op de plek waar hij normaal zijn lijntje uitgooit. Vijftien mensen waren druk bezig, maar niemand ving wat op één iemand na die een zeekreeft ving aan een vishaak. Naast de gematigde vis, wordt er ook op haai gejaagd, we hebben alleen nog niemand er één zien vangen. Vaak nemen de Stingrays (pijlstaartrog) het beet wat eigenlijk voor de haai bedoeld is.

Het weer op Kangaroo Island is gematigder dan dat van het vaste land. Met gematigder bedoelen wij dat de temperatuur nog niet boven de 40 graden is geweest en vaak rond de 30 graden is. We kunnen ons voorstellen dat deze temperatuur niet te bevatten is voor de mensen thuis die nu in de sneeuw zitten. De rest van Australië kan zich niet erg gelukkig prijzen, zo heeft West Australia te kampen met een cycloon. Daarentegen heeft South Australia zojuist de hoogste staat van brandgevaar uitgeroepen. Er zijn wel echt prachtige sunrises, die Lieneke mocht bewonderen toen ze het ontbijt moest lopen.

Wij wensen al onze familieleden, vrienden, vriendinnen, kennisen en iedereen die dit leest een warme kerst en een knallend Nieuwjaar!

Outger & Lieneke