29 Oktober 2009

De volgende ochtend zaten we lekker aan het ontbijt in Mount Gamier, toen er een forse vrouw in een gestreepte roze pyjama op ons af kwam lopen. Ze vroeg of we zin hadden om rond een uur of 4 bij hun te komen zuipen. Nou, daar hadden we wel zin in. Maar voordat we ons konden vullen met witte wijn moesten er boodschappen gehaald worden. Tot onze grote ergernis liep de supermarkt vol met kleine gillende mensjes die alle schreeuwden om de aandacht van hun ouders. Enige huilserenades later verlieten wij de supermarkt met een diepe zucht van opluchting en een gevulde tas met snaaiwerk.

Niet geheel onbelangrijk was het laten registreren van onze auto. Dit was makkelijker dan wij voorheen dachten. Je moet alleen opletten in welke staat jouw auto geregistreerd staat. Als jij namelijk een auto koopt in Sydney (liggend in de staat New South Wales) en de auto staat geregistreerd in Western Australia, dan heb je wel een probleem. Het is dan zo dat jij met je autootje binnen twee weken van New South Wales naar Western Australia mag reizen. Vergelijk dit niet met een ritje Amsterdam – Utrecht, maar meer iets in de geest van Amsterdam – Moskou. Gelukkig staat ons busje in South Australia geregistreerd, wat ongeveer 1200 kilometers van de staat New South Wales ligt. De staat South Australia registreert zelfs een skelter met een zelf ontworpen motor bij wijze van spreken. Ons busje lag gelukkig boven het niveau skelter, dus was het geen probleem.

Na de officiële zaken geregeld te hebben was het tijd voor een feestje bij onze buren die van verkleedfeestjes hielden. Als de kledij de eerste indruk van ons samenzijn zou weerspiegelen, dan hadden ze wel een slechte “First Impression” van Outger, hij kreeg de Duivelshorentjes. Lieneke daarentegen werd vereerd met zo-een-engelencirkel-boven-je-hoofd-waar-we-de-naam-niet-van-weten. Een aantal glazen verder werden wij door Bob en Rose uitgenodigd om bij hun in het gasthuis langs te komen (hopelijk zijn ze het na die glazen wijn niet vergeten!). Maar gratis overnachtingen slaan wij natuurlijk niet af!

De volgende dag vertrokken we ieder een kant op, wij naar The Grampians en zij richting Robe. We kwamen aan in Hamilton waar we niet zo veel gedaan hebben behalve op het internet gesurft (was gratis (wij houden van gratisscchh)). Weer raakte we met een paar mensen aan de praat die ons aanraden om naar een gebied te gaan met allemaal koala’s. Het schijnt dat ze in het wild leuker zijn dan vlak voor je bumper op de snelweg. Maargoed, in Hamilton viel niet veel te beleven, tenzij je een fetisj hebt voor wol.

Na enige kilometers reizen kwam wij aan in het toeristische plaatsje Halls Gab. Waar alles behalve het uitzicht duur is. Zo werden wij gedwongen de plaatselijke supermarkt te bezoeken voor een paar noodzakelijke etenswaren. Outger zijn hartje sloeg een paar slagen over toen hij zag dat wij 20 dollar (12 euro)betaalde voor Cornflakes, 1 liter melk, klein zakje chips en een flesje limonade. Na wat zuchten en vloeken was het tijd om een camping te zoeken. Twee kilometer van Halls Gab was daar één van de leukste campings tot nu toe. Lieneke was weer zo “wijs” om aan de receptioniste te vragen of wij in de buurt kangaroe’s konden bezichtigen. Die op haar beurt enige traantjes van het lachen liet gaan. Het werd al snel duidelijk waarom. Naast ons kampeerplekje was namelijk een groot open veld met een stuk of vijftig wilde kangaroes, die niet bang waren voor menselijk contact. Dit ondervond Outger al snel toen hij ’s nachts even moest plassen. In de donkere nacht van 24 oktober werd Halls Gab wakker geschud door een schel klein meisjes gilletje, toen er een grote kangaroe een halve meter van Outger stond mee te kijken. Gelukkig werd hij de volgende ochtend getroost door zijn trouwe gevleugelde vrienden, die NIET alleen uit waren op gratis eten. Dit tot Lieneke’s ergernis die moest toekijken hoe de tafel en het busje werden onder gepoept door tien tamme kaketoes, 4 parkieten en een vage duif.

Naast veel wilde dieren scheen Halls Gab veel plaatselijk schoon te hebben. Dit in de vorm van wonderschone wandeltochten die een spektakel zouden zijn voor het menselijk oog. Dit althans volgens de folder. Na enige kilometers en flashbacks van Outger uit de Pyreneeën viel dit bijzonder tegen. Zo was alles dor, kaal en troosteloos.

Iets wat interessant was kwam vanuit een andere hoek van de Australische cultuur, namelijk die van de Aboriginals. Zo schijnen zij Australië al 40.000 jaar te bewonen en Europeanen nog maar 300 jaar. Na vele wijze geschiedenis lessen verder bevonden wij ons richting ons al zo schone rode busje, toen ons oog viel op een zwarte kronkelende tak. Helaas kronkelen takken niet, en bleek het één van de gevaarlijkste slangen in Australië te zijn, namelijk de Western Brown Snake.

Na een emotioneel afscheid met het plaatselijk wild van Halls Gab vertrokken wij richting Hopetoun waar de zon ons eindelijk tegemoet branden. Officieel zitten wij nu in de Outback van Australië! In Hopetoun aangekomen werden wij geconfronteerd met ontzettend veel vliegen, vliegen en nog meer vliegen. Tijd voor ons muggententje, muggenspray, muggenwierook, muggenkaars en Deet. Even een kort woordje over dit laatste product wat muggen op een afstand hoort te houden, “dit doet het niet”. Eigenlijk is er niet veel over dit plaatsje te vertellen, aangezien er gewoon niets is dan een paar bewoners en een miljard vliegen.

Van het ene vliegenfestijn belanden wij in het volgende alleen deze genaamd Mildura. Zo rade het boek “Lonely Planet” ons aan een leuke camping aan een rivier te bezoeken. Hier leerden wij een wijze les, namelijk eerst elkaar aankijken en beiden ja-knikken voor wij besluiten twee nachten te boeken op een camping. Deze camping was zo dood, dat als je er een mummie zou neerleggen, hij spontaan de benen zou nemen. Om nog meer muggenbulten te voorkomen zaten wij grotendeels van de dag in onze antimuggen tent. Niet alleen wij hadden last van de warmte, zo kregen wij ’s ochtends bezoek van een acht centimeter grote spin. Deze smeekte ons te mogen blijven, waarna Outger hem/haar de bus uit bonjourde.

Van Mildura naar onze volgende stop in Swan Hill werd Outger weer eens aangehouden door een rode politie wagen. Hij reed eerst nog netjes langs ons, maar toen Outger zei dat hij omkeerde wisten we dat het weer raak zou zijn. Met zwaailicht en al werden we in the middle of nowhere langs de kant gezet voor een alcohol en rijbewijs controle. Niets aan het handje, en zo konden wij onze reis weer vervolgen door het woeste en barre land van de Outback.

Na twee zweterige nachten staan we nu op een camping in Swan Hill mét schaduw, een zwembad en minder muggen. Het bevalt ons hier wel en daarom blijven wij hier twee dagen.

Outger & Lieneke

19 Oktober 2009

De volgende dag gingen we vol goede moed naar Trarlagar wat nog erger is dan dat het klinkt. Zo werden wij vriendelijk binnengehaald met vrolijk kindergeschater wat tot diep in de nacht onze oren teisterde. Voor het grasveldje waar we net onze bus op kwijt konden betaalde wij ook nog eens belachelijk veel. Zo leerde wij weer een wijze les “ga niet op een camping staan met veel kinderfaciliteiten, hier betaal je de hoofdprijs voor”.

Toen de eerste straaltjes van de zon onze bus streelde, haastten wij ons van deze drukke camping af. Deze dag moesten wij door Melbourne rijden. Hier maakten wij voor het eerst kennis met de vijfbaansweg.

Zo belanden wij van het drukke stadsverkeer in de Extreme High Accident Rate zone van The Great Ocean Road (TGOR). Deze weg loopt langs de oceaan en is erg indrukwekkend in veel opzichten. Zo is de weg alleen met haarspeldbochten waar de maximum snelheid varieert tussen de 20 en 50 kmpu. Indrukwekkender was het uizicht dat we op verschillende plekken hadden. Halverwege de TGOR werden wij geseind door een tegemoetkomende auto. Outger keek snel in zijn spiegels of de bus niet in de fik stond. Dit bleek gelukkig niet het geval. De auto seinde ons omdat er een koala over de weg liep. Dit is erg uitzonderlijk, aangezien deze beesten meestal hoog in de boom zitten en daarnaast nog eens 23 van de 24 uur per dag slapen(wat een leven).

Langs de weg waren er turnouts voor voertuigen die wat langzamer waren. Outger zag ons in het begin nog niet als een langzaam voertuig, alleen toen er een stoet van 6 auto's achter hem reed gaf hij pas toe. Na de haarspeldbochten, koala’s, regenwoud en nog meer ongein reden wij door prachtige grasvelden met lieve koetjes en kalfjes. Terwijl we lekker reden, stond daar opeens een politie agent op de weg, die ons aanhield. Outger mocht blazen en gelukkig was hij niet straal bezopen en mocht wij doorrijden.

Na 7 uur rijden hadden we een camping gevonden die Lieneke “niet aanstond”dus gingen we weer verder. Het volgende dorpje lag 30 km verder. Maar de weg erheen was als een dejavu van de TGOR met scherpe bochten en hellingen. Princetown, het volgende dorpje, had maar 30 inwoners. Toen we buiten aan het eten koken waren stonden er net zoveel kangaroes in de wei als er in het dorp mensen wonen. Diezelfde avond kwam er een Duitse stelletje van eind 20 naast ons staan. Ze waren zich vooral aan het verbazen over de prijs. Wij moesten namelijk 23 dollar (iets meer dan 12 euro) voor een plek zonder stroom betalen en zij 25 dollar voor een plek met stroom.

De volgende ochtend gingen we de apostelen bekijken. We zijn er alleen wel tweemaal langs gereden (het is gewoon niet te missen voor gewone mensen). Dus hebben we eerst Loch Ard Gorge, Blowhole, Broke Head en Thunderhole bekeken. Echt geweldig mooi. Uiteindelijk besloten we toen maar de juiste afslag te nemen naar de 12 Apostels. We hadden voor het eerst echt gevoel in Australië te zijn. Alleen door tijd gebrek hebben we de London Bridge vanuit de auto bekeken en de Bay of Islands (rode rots formaties in de blauwe zee) hebben we ook zo bezichtigd. Persoonlijk vonden we dat laatste allebei nog mooier dan de apostelles.

Daarna zijn we snel doorgereden naar Mount Gambier, waar we de auto moeten laten registreren. We zitten dus nu eindelijk in South Australia. Het is hier wel een half uur vroeger dan in Victoria.

Outger & Lieneke

17 Oktober 2009

Maandag zou Rudy onze auto afmaken, helaas duurde dit iets langer dan wij hadden ingepland. Zo dachten wij rond half vier Sydney te verlaten, wat uiteindelijk half zeven werd! Omdat ons vriendelijk verzocht werd door het hostelmanagement de kamer om half tien te verlaten, stonden wij met ons hele hebben en houwen op straat. Gelukkig was een taxi nabij, en konden wij naar Rudy’s garage om daar onze spullen in de bus te zetten. Om de tijd te doden hebben we maar wat door Sydney gedoold. Toen om half zes de bus klaar was en wij 800 dollar (480 euro) armer mocht Outger Sydney links uitrijden.

Goed, wij dus uit Sydney. Outger voor het eerst links rijden, in een nieuwe auto tijdens spitsuur. We hadden geen betere tijd kunnen bedenken. Omdat er maar 2 mensen voorin kunnen zitten en Denis zo aardig was mee te gaan, want Outger was toch wel zenuwachtig, lag Lieneke achterin op het bed. En dat vond ze best wel eng. Vooral als je weet hoe zenuwachtig de bestuurder is. Het duurde dan ook best wel lang voordat we Sydney uit waren, omdat we door het centrum heen moesten om de grote weg te vermijden. Denis gooide we erbij een plaatsje onder Sydney uit en daarna was het just the two of us. We reden tot het plaatsje Berry. Waar we die nacht in een hotel hebben geslapen, want het was al tien uur voordat we stopte. (De eerste regel in Australië die ons werd geleerd, is dat je niet moet rijden als het donker is, vanwege de Kangaroes.) De volgende dag was Outger een stuk minder zenuwachtig en ging het prima. De snelweg is alleen niet recht, maar gaat op en neer met heel veel bochten (net een achtbaan). Dus dat is best moeilijk. Lieneke mag ook niet rijden van Outger tot we een goede verzekering hebben.

Onze tweede stop was in Moruya, waar wij onze eerste camping vonden. Hier hebben wij de auto helemaal schoongemaakt en overbodige spullen weggegooid, dit waren er nogal wat. Het enige wat we nog nodig hadden waren kussens en eten. En niets is zo handig als met alle boodschappen in je handen met windkracht 7 en dan over een lange brug te lopen. In Australië pakken ze zelfs de auto om het vuilnis buiten te zetten, dus waren wij op zich al een attractie.
Die avond voor het eerst eten gekookt. Het werd soep met brood. Gelukkig zijn hier overal keukens waar je (in de meeste gevallen) gebruik van kan maken. Helaas moesten we hier 20 dollarcent per vijf minuten betalen. Laten wij nou net die munten niet hebben! Een Australisch gezinnetje zag de wanhoop in Outger zijn ogen en besloot hem twee keer 20 dollarcent te schenken.

Zo waren zijn wij nu ongeveer twee weken in Australië en als je dan nog geen kangaroe gezien heb baal je wel een beetje. Maar kijk uit met wat je wenst, want zo sprong er één vlak voor onze bus langs. De vorige eigenaren van ons busje hadden minder geluk en reden een kangaroe dood. Dit leidde tot een aantal fikse deuken aan de voorkant van de bus. Toch blijft ons busje de mooiste van allemaal!

Als je in een plaatsje komt dat Eden heet mag je toch wel wat verwachten, of zien wij dat verkeerd? We parkeerde de bus ergens op een uitgestorven camping, en voor we ik-heb-trek-in-een-kopje-tomatensoep konden zeggen kwam de hemel naar beneden in de vorm van regen en hagel. Alsof dat nog niet genoeg was werden wij ’s ochtends vroeg gewekt door de campingwacht die ons vriendelijk verzocht naar een andere plek te rijden. Van alle lege plekken op de camping wisten wij het te presteren er op één te gaan staan die iemand gereserveerd had.
Dus de volgende dag zijn we vroeg vertrokken naar Mallacoota. De weg er heen was wel heel vervelend voor Outger, want het was nog steiler en met nog meer bochten dan de snelweg.

Eenmaal in Mallacoota aangekomen stopten wij de bus bij een bakkerij, waar Lieneke Outger trakteerde op een Cheese and Beacon Pie. Deze in bladerdeeg omringde lekkernij is hier overal te koop, en waarschijnlijk één van de reden waarom mensen hier wat aan de dikke kant zijn.
Onze tweede dag in Mallacoota bestede Outger ruimschoots aan het uitzoeken van een hengel. Lieneke was hier minder geamuseerd over, aangezien Outger ongeveer anderhalf uur met de winkeleigenaar aan het praten was over vissen. Lieneke’s humeur werd er niet beter op toen Outger een paar mooie pelikanen had gespot. Deze reusachtige vogels konden met gemak een koekje van Lieneke’s hoofd afeten (dit vond ze trouwens niet zo een leuk voorstel).

Als je denkt dat er niet meer regen uit de hemel kan vallen dan heb je het goed mis. Rond 10 uur ’s avonds werden wij wakker gehouden door een alarm dat in Nederland alleen de eerste maandag van de maand om 12 uur afgaat. Hierdoor werd Lieneke toch wel wat nerveus van. Enkele minuten na het alarm begon het (zoals wij niet anders gewend zijn) gigantisch te regenen. Gelukkig stond de auto hoog en droog en hadden wij geen last van natte sokken. De volgende dag lagen er takken op de weg en een dode kangaroe, die er schijnbaar meer zijn dan levende.

Outger & Lieneke

11 Oktober 2009

WE HEBBEN EINDELIJK EEN AUTO JEEJ! Hij heeft 3600 dollar gekost, maar er moeten nog wat dingen worden verbeterd, dus totaal gaat het 4000 dollar kosten (2400 euro). Alles zit er gelukkig wel in, we hoeven alleen lakens te kopen en nog een verzekering afsluiten. En dan kunnen we hopelijk morgen vertrekken. Het was echt stom toeval. We liepen over een straat waar een veel backpackers hun reis beëindigen omdat er een gratis douche is. En daar was een stelletje hun auto aan het uitpakken. Dus wij er meteen op af om te vragen of hun auto te koop was, en dat was ie! Gelukkig maar, want zoals eerder vermeld raakt ons geld wel snel op in Sydney.

We zijn geholpen door de altijd vriendelijke Denis. We waren toch wel blij dat hij erbij was. Denis bleek toch wel veel verstand te hebben van een aantal dingen zoals de motor. En hij had een goede connectie want een vriend van hem heeft een garage, waar de auto helemaal geïnspecteerd is. Voor een vriendenprijs heeft hij de auto helemaal nagekeken en ook de dingen die hij verbeterd heeft, hoeven we niet de volle prijs te betalen. En hij zou in ieder geval een hele goeie olie voor ons in de auto doen, dus dat is al weer fijn. Rudy (de garagehouder, op de foto) is wel een vreemde kerel. Hij heeft een hele grote hond, waarover hij aan het vertellen was dat die al meerdere mensen gebeten had en zelfs een andere hond had doodgebeten. Nou houd Lieneke toch al niet zo van honden, dus dit had hij ons beter kunnen besparen. Hij komt oorspronkelijk uit Italië, dus dat is wel weer grappig.

De mensen, Sean en Tracy, van wie we de auto gekocht hebben, komen uit noord Engeland. Die jongen heeft dan ook zo’n zwaar accent, dat we hem bijna niet kunnen verstaan. Nadat we de prijs hadden afgesproken zijn we nog even naar een Irisch Pub gegaan, en daar was hij al helemaal niet te verstaan. Ze zijn wel een stukje ouder dan ons.

Daarna moesten we natuurlijk ergens geld vandaan halen want vandaag moeten we ze betalen. Wij naar een ING die we hadden gespot, maar daar kon je alleen het maximum bedrag pinnen, 750 euro. Dus hebben we gister en vandaag maar heel veel geld gepind.

Gisteravond zijn we ook nog even met Denis naar een schnitzelrestaurant geweest. Vandaag hadden we weer met Sean en Tracy afgesproken. Eerst even naar de garage gegaan om hun spullen er uit te halen en aan de Rudy gevraagd hoeveel alles gaat kosten. De remmen, een licht voor, oliefilter, enzo worden vervangen en hij gaat het oliepeil nakijken + een servicebeurt. Het is wel duur, maar nu weten we zeker dat ie redelijk is voor de weg. Sean en Tracy kwamen daarna naar onze kamer (ze slapen ook in The Pink Hostel). Papieren getekend en het geld overhandigd. Nog heel veel tips van ze gekregen + hun e-mail adres als we nog vragen hadden. Het zijn echt hele leuke mensen, alleen wel heel stil en echt hier voor het avontuur.

Vanavond trouwens de voetbalwedstrijd tussen Nederland en Australië. We hebben al een weddenschap gemaakt met de eigenaar van het hostel, alleen over de inzet moeten we het nog hebben. En voor het eerst Nederlanders hier gespot. De meeste komen uit Nieuw-Zeeland en hebben een tussenstop in Sydney van een paar dagen en gaan dan weer door, dus de echte Nederlandse backpackers zie je hier niet. Wel ontzettend veel Duitsers en Fransen. Die komen hier met geen geld en gaan dan meteen beginnen met werken. Best wel kansloos want je mag hier niet langer blijven dan een jaar, en dan moet je eerst een paar maanden werken voordat je genoeg geld hebt.

Wij hebben in ieder geval een auto! En als het goed is kunnen we maandag of dinsdag vertrekken. Onze eerste stop zal in Berry zijn. Dit alleen maar omdat Outger's lieve vriendje Berry heet, en omdat het hier niet zo ver vandaan is. Want morgen middag is de auto klaar en we willen dan meteen vertrekken. Het is ongeveer 2 uur rijden maar het zal natuurlijk wel Outger’s eerste ervaring links zijn...

Outger & Lieneke

7 Oktober 2009

Eergister zijn we eindelijk gaan kijken in Sydney. Heel slecht maar we waren zo moe dat we gewoon 4 dagen achter elkaar hebben geslapen. Het Opera House was natuurlijk heel bijzonder samen met de brug. Jammer genoeg waren we net niet terug in het hostel voor de regen, en kregen we een stort bui over ons heen. Dus we kwamen zeiknat aan. We zijn meteen in slaap gevallen toen we het bed zagen. De volgende dag besloten we maar iets eerder uit bed te gaan. Tot onze grote schrik was het dinsdag in plaats van maandag (wat wij dachten). Die dag hebben we het aquarium van Sydney bezocht. Het was echt super vet. We liepen door glazen buizen onderwater en konden zo de vissen nog beter bekijken. Het was echt heel mooi. Daarna snel naar het hostel gegaan omdat de donkere wolken alweer dreigden.

Echt is echt een drama om wakker te blijven dus hebben we maar weer een snelle hap bij de Mac gegeten voor dat we weer in slaap zijn gevallen. Vandaag voor het eerst gekeken naar een auto. Terwijl we bij het prikbord stonden te kijken, kwamen we een zeer vriendelijke franse jongen tegen die vertelde dat hij met vier andere een auto ging kopen. Wij hebben daarna maar een beetje op internet gezocht naar een geschikte auto verkoop en kwamen daarbij op de naam King Cross Car Market. Dus wij vol goede moed op pad om deze Market te zoeken. Toen we daar aankwamen na een aantal keer verkeerd te zijn gelopen, bleek het om een garage te gaan met vrije hoge prijzen als het om derde- en vierdehands auto’s gaat. Op hun website werd ook afgeraden om een technisch iemand in te huren die de auto nakijkt, terwijl de rest van de mensheid dat hier juist wel heel erg belangrijk vindt. Die man bleef ook maar lullen dat we ‘te laat’ waren en in het verkeerde seizoen een auto wilde kopen. Want als we in mei/juni hadden gekomen, had ie ons er een gratis gegeven.

We zijn er maar weer snel weggegaan, want om voor een Ford Falcon 5000 dollar (3000 euro) te betalen als er al vrij wat kilometertjes op zitten, zien we niet zitten. Dus maar in het hostel gevraagd of zij een plek wisten waar we een goede auto kunnen kopen. En ja hoor, precies dezelfde folder als van die man van de Car Market. Een beetje terneergeslagen gingen we maar eten. Het is namelijk best wel duur in Sydney en we willen eigenlijk zo snel mogelijk een auto hebben en wegwezen. Terwijl we aan het eten waren zat daar een zeer aardige man. Dit was onze reddende engel Denis. Hij beweerde namelijk veel verstand te hebben van auto’s. Hij wilde ons wel even helpen met een auto zoeken. Na twee uur gepraat te hebben, verlieten we het restaurant. We zullen morgen wel zien wat het ons brengt.

Outger & Lieneke

4 Oktober 2009

Na 34 uur reizen houden we nog steeds voor elkaar. Het was namelijk geen fijne reis. Van Amsterdam naar Kuala Lumpur hadden we ontzettend veel turbulentie. Lieneke is dan ook tot haar grote schaamte over haar nek gegaan (de ervaren reiziger hmmm).

In Kuala Lumpur waren we dood op en zijn we maar als rijke mensen in een transfer hotel gaan slapen. Dit was we duur maar we waren echt bekaf en zijn achteraf blij dat we het gedaan hebben. Want 14 uur op een vliegveld ronddoelen is ook niet alles. Zeker niet als je alle twee blond bent, de man onder ons een echt mannelijk figuur heeft, geen trouwring om hebt en voor de Aziatische begrippen toch best wel klef bent. We werden overal na gestaard, terwijl er op het vliegveld best veel westerlingen rond liepen. Het zal wel weer aan ons liggen.

De vlucht van Kuala Lumpur naar Australië viel op zich wel mee. Afgezien dat er 2 rijen voor ons een kind zat. Jullie moeten ons niet verkeerd begrijpen, maar kinderen kunnen best vervelend zijn als ze gaan krijsen, en dat al helemaal na een dag van 26 uur, weinig slaap en kosten. Gelukkig was ze na 2 uur stil, anders had Outger haar wat aangedaan.

En toen kwamen we eindelijk aan in het beloofde land. Na ja, voordat we eindelijk die eindeloze douane door waren. Ze zijn hier echt panisch als het gaat om enge ziektes het land binnen brengen. En Lieneke, zo naïef als ze is, had natuurlijk aangegeven dat ze eten bij zich had. Gelukkig mochten we zonder al te veel moeite zo doorlopen toen het bleek te gaan om stroopwaffels en drop.

De bus die ons naar ons hostel bracht was snel gevonden. We kregen het wel even benauwd toen we door Sydney reden, want ze rijden hier natuurlijk links en met hellingen waar de hellingproef wel heel handig is. De bus dan ook nog eens zeer snel, waardoor we allebei misselijk waren en bijna over ons nek moesten toen hij plotseling stopte voor een roze geval … laten we zeggen hostel. Het is een zeer oude huis dat op instorten staat. De kamer is vrij klein voor de prijs die we ervoor betalen maar we hebben wel een openhaard. Want het is hier gemiddeld 31 graden in de zomer, dus die hebben we wel nodig ook! Oke, op dit moment hebben we hem wel nodig want het is 15 graden, het regent er 2 keer zo hard als in Nederland en we hebben geen dekens gekregen. Lagen we gister lekker in bed tv te kijken, hoorde opeens wel heel veel water langs de muren lopen. Wij kijken waar het vandaan kwam. En ja hoor uit het plafond. Snel met ducktape (bedankt voor de tip Jean!) het lek dichtgeplakt.

Vervelende is nu wel dat we allebei met een snot neus lopen en met vesten en trainingsbroeken in bed liggen, want we hebben dus alleen een laken gekregen. We gaan vandaag maar eens kijken of er wat te bezichtigen valt hier want de afgelopen dagen hebben we alleen maar in bed gelegen en in de Mac aan de overkant geweest. Want die jetlag hakt er toch behoorlijk in. We zitten namelijk met een tijdverschil van 9 uur (de zomertijd is hier nu ingegaan, anders was het 8 uur geweest).

Outger & Lieneke