Na een fijne tijd in Gracetown reden wij verder naar het Noorden richting Bus
selton. In Busselton voelden wij de behoeften een camping te bezoeken mét een zwembad. Je betaald hier over het algemeen meer voor en zo was dat ook bij de camping waar wij arriveerden. Wij betaalden 34 dollar (21 euro) voor een plaatsje met stroom en wat schaduw. Wat wij nog nooit hadden meegemaakt was dat wij door een man op een fiets naar onze plek begeleid werden. Deze vriendelijke meneer vertelde ons daarnaast wat er allemaal te doen was in Busselton en dat je hier geweldig kon vissen aan het strand. Outger heeft die avond geen vis gevangen!
De volgende ochtend reden wij met enige tegenzin van deze luxe camping naar Yallingup. In Yallingup vonden wij ons droomhuis, ter waarde van zes miljoen dollars (enige donaties zijn altijd welkom). De golven in Yallingup reikten enige meters boven het zeeniveau uit, waar een aantal meer ervaren surfers dankbaar gebruik van maakten.
Na twee nachten in Yallingup te hebben verbleven reden wij richting Rockingham, wat 50 kilometer ten zuiden van Perth (de hoofdstad van Western Australia) ligt. Over Rockingham weten wij niet veel te vertellen, aangezien het donker was dat wij er aankwamen. Omdat Perth niet veel verschilde van de steden waar wij geweest waren, besloten wij door te rijden naar New Norcia.
New Norcia is niet zozeer een dorp, maar een klooster waar acht monniken wonen, die maarliefst zes keer per dag bidden en
daarnaast hard werken. Zij zijn namelijk in alle markten thuis, zo maken zij olijfolie, brood, wijn, bier, koek, souvenirs en bieden mensen die het even niet zien zitten een onderkomen om terug te komen tot jezelf. Verder runnen het plaatselijke hotel en onderhouden ze het museum. Wij lieten ons hier rondleiden door een vriendelijke mevrouw die overduidelijk net als ons last had van de intense hitte van die dag. Zo was het een “bescheiden” 43 graden die dag en moesten wij alles lopen in de brandende zon. De verhalen die zij vertelde over het ontstaan van dit geheel waren de hitte zeker waard.
Zo hoopten wij na de rondleiding de hitte van New Norcia te ontsnappen door weer richting de Indische Oceaan te rijden naar Jurien Bay. Dit was alles behalve waar, het werd daar 4
7 graden. Met zo een immense warmte kan je niets doen als je de luxe van een airconditioning niet tot je beschikking hebt. In de zon lekker zonnebaden is uitgesloten, want je voelt jezelf langzamerhand smelten. Het zweet gutst van je lijf en om al dit vocht weer aan te vullen drink je gemiddeld vijf liter water per dag. In de buurt van Jurian Bay kan je “The Pinnacles” bezichtigen. Omdat het overdag zo warm was gingen wij er met zonsondergang heen, dit is uiteraard “Primetime” voor Kangaroo’s op de weg. Met groepjes tegelijk lagen de kangaroo’s in de berm te wachten op een 
onoplettende automobilist om deze letterlijk te bespringen. Zo sprong een jonge spruit voor ons busje om zichzelf zo van zijn leven te beroven. Gelukkig konden wij net op tijd remmen. Na een spelletje “Kangaroo Ontwijken” kwamen wij aan bij de Pinnacles. Deze waren zeker indrukwekkend (zie geweldige foto’s). De Pinnacles zijn in der jaren ontstaan door kleine schepjes die aan elkaar vast gecement werden door water. Uit dit alles ontstonden deze kleine pilaartjes.
Zoals je vaak op het nieuws ziet zijn er bosbranden in Australië. Zo werden wij hier voor het eerst mee geconfronteerd toen wij richting Geralton reden. Een vriendelijke man bed
ekt met een dekentje vliegen in zijn gezicht wees ons een zijweg in, aangezien de hoofdweg afgesloten was in verband met een bosbrand. In totaal moesten wij 150 kilometer omrijden tot wij uiteindelijk op onze eindbestemming Geralton aankwamen. Geralton diende meer als tussenstop voor Kalbarri. Kalbarri is een klein dorpje aan de zee met een aantal spectaculaire uitzichtpunten. Outger heeft hier ook een zeer smakelijke vis gevangen. Omdat hij de tweede avond niks ving en omdat wij destijds vijf maanden van huis weg waren, besloten wij onszelf te trakteren op een pizza.
Onze volgende stop was Denham een klein plaatsje langs het wereldberoemde Shark Bay. Van wat wij over Denham gelezen hadden moeten wij toch zeggen dat Denham best tegen vi
el. Het dorpje had een onpersoonlijke sfeer met een tegenvallende omgeving. Het zal je dan ook niet verassen dat wij de volgende ochtend richting Monky Mia reden. Het dorpje –wat eigenlijk geen dorpje is, maar meer een resort- ligt net als Denham aan de Shark Bay. Het verschil is alleen dat je hier geregeld dolfijnen kan spotten en met geluk er mee kan zwemmen. Zo hadden wij geluk! Halverwege de middag waren wij aan het zwemmen langs het parelwitte strand toen Outger opgeschrikt werd door een naderende donkere gestalte
. Toen deze vanuit het water rees zag hij dat er twee dolfijnen op minder dan armlengte nieuwsgierig bij ons zwommen. Lieneke had het nog niet helemaal door en keek in de verte toen Outger vol enthousiasme “dolfijnen!” schreeuwde. Tot haar grote schrik en een gepast “Holy Shit” staarde zij in het oog van een dolfijn. Naast de dolfijnen werden wij lastig gevallen door een hongerige Emu, die het had voorzien op ons voedsel. Toen wij rustig aan het eten waren, kwam hij in volle snelheid aanlopen. Zo hebben wij menig rondje om de auto moeten rennen om te ontsnappen aan zijn terreur.
Vandaag zitten wij op een camping in Carnarvon, waar wij ons busje laten controleren voor onze reis naar Darwin. Ze zeggen dat het daar nog warmer wordt…
Outger en Lieneke
selton. In Busselton voelden wij de behoeften een camping te bezoeken mét een zwembad. Je betaald hier over het algemeen meer voor en zo was dat ook bij de camping waar wij arriveerden. Wij betaalden 34 dollar (21 euro) voor een plaatsje met stroom en wat schaduw. Wat wij nog nooit hadden meegemaakt was dat wij door een man op een fiets naar onze plek begeleid werden. Deze vriendelijke meneer vertelde ons daarnaast wat er allemaal te doen was in Busselton en dat je hier geweldig kon vissen aan het strand. Outger heeft die avond geen vis gevangen!De volgende ochtend reden wij met enige tegenzin van deze luxe camping naar Yallingup. In Yallingup vonden wij ons droomhuis, ter waarde van zes miljoen dollars (enige donaties zijn altijd welkom). De golven in Yallingup reikten enige meters boven het zeeniveau uit, waar een aantal meer ervaren surfers dankbaar gebruik van maakten.
Na twee nachten in Yallingup te hebben verbleven reden wij richting Rockingham, wat 50 kilometer ten zuiden van Perth (de hoofdstad van Western Australia) ligt. Over Rockingham weten wij niet veel te vertellen, aangezien het donker was dat wij er aankwamen. Omdat Perth niet veel verschilde van de steden waar wij geweest waren, besloten wij door te rijden naar New Norcia.
New Norcia is niet zozeer een dorp, maar een klooster waar acht monniken wonen, die maarliefst zes keer per dag bidden en
daarnaast hard werken. Zij zijn namelijk in alle markten thuis, zo maken zij olijfolie, brood, wijn, bier, koek, souvenirs en bieden mensen die het even niet zien zitten een onderkomen om terug te komen tot jezelf. Verder runnen het plaatselijke hotel en onderhouden ze het museum. Wij lieten ons hier rondleiden door een vriendelijke mevrouw die overduidelijk net als ons last had van de intense hitte van die dag. Zo was het een “bescheiden” 43 graden die dag en moesten wij alles lopen in de brandende zon. De verhalen die zij vertelde over het ontstaan van dit geheel waren de hitte zeker waard.Zo hoopten wij na de rondleiding de hitte van New Norcia te ontsnappen door weer richting de Indische Oceaan te rijden naar Jurien Bay. Dit was alles behalve waar, het werd daar 4
7 graden. Met zo een immense warmte kan je niets doen als je de luxe van een airconditioning niet tot je beschikking hebt. In de zon lekker zonnebaden is uitgesloten, want je voelt jezelf langzamerhand smelten. Het zweet gutst van je lijf en om al dit vocht weer aan te vullen drink je gemiddeld vijf liter water per dag. In de buurt van Jurian Bay kan je “The Pinnacles” bezichtigen. Omdat het overdag zo warm was gingen wij er met zonsondergang heen, dit is uiteraard “Primetime” voor Kangaroo’s op de weg. Met groepjes tegelijk lagen de kangaroo’s in de berm te wachten op een 
onoplettende automobilist om deze letterlijk te bespringen. Zo sprong een jonge spruit voor ons busje om zichzelf zo van zijn leven te beroven. Gelukkig konden wij net op tijd remmen. Na een spelletje “Kangaroo Ontwijken” kwamen wij aan bij de Pinnacles. Deze waren zeker indrukwekkend (zie geweldige foto’s). De Pinnacles zijn in der jaren ontstaan door kleine schepjes die aan elkaar vast gecement werden door water. Uit dit alles ontstonden deze kleine pilaartjes.Zoals je vaak op het nieuws ziet zijn er bosbranden in Australië. Zo werden wij hier voor het eerst mee geconfronteerd toen wij richting Geralton reden. Een vriendelijke man bed
ekt met een dekentje vliegen in zijn gezicht wees ons een zijweg in, aangezien de hoofdweg afgesloten was in verband met een bosbrand. In totaal moesten wij 150 kilometer omrijden tot wij uiteindelijk op onze eindbestemming Geralton aankwamen. Geralton diende meer als tussenstop voor Kalbarri. Kalbarri is een klein dorpje aan de zee met een aantal spectaculaire uitzichtpunten. Outger heeft hier ook een zeer smakelijke vis gevangen. Omdat hij de tweede avond niks ving en omdat wij destijds vijf maanden van huis weg waren, besloten wij onszelf te trakteren op een pizza.Onze volgende stop was Denham een klein plaatsje langs het wereldberoemde Shark Bay. Van wat wij over Denham gelezen hadden moeten wij toch zeggen dat Denham best tegen vi
el. Het dorpje had een onpersoonlijke sfeer met een tegenvallende omgeving. Het zal je dan ook niet verassen dat wij de volgende ochtend richting Monky Mia reden. Het dorpje –wat eigenlijk geen dorpje is, maar meer een resort- ligt net als Denham aan de Shark Bay. Het verschil is alleen dat je hier geregeld dolfijnen kan spotten en met geluk er mee kan zwemmen. Zo hadden wij geluk! Halverwege de middag waren wij aan het zwemmen langs het parelwitte strand toen Outger opgeschrikt werd door een naderende donkere gestalte
. Toen deze vanuit het water rees zag hij dat er twee dolfijnen op minder dan armlengte nieuwsgierig bij ons zwommen. Lieneke had het nog niet helemaal door en keek in de verte toen Outger vol enthousiasme “dolfijnen!” schreeuwde. Tot haar grote schrik en een gepast “Holy Shit” staarde zij in het oog van een dolfijn. Naast de dolfijnen werden wij lastig gevallen door een hongerige Emu, die het had voorzien op ons voedsel. Toen wij rustig aan het eten waren, kwam hij in volle snelheid aanlopen. Zo hebben wij menig rondje om de auto moeten rennen om te ontsnappen aan zijn terreur.Vandaag zitten wij op een camping in Carnarvon, waar wij ons busje laten controleren voor onze reis naar Darwin. Ze zeggen dat het daar nog warmer wordt…
Outger en Lieneke
Geen opmerkingen:
Een reactie posten