9 Juni 2010

Na onze avonturen in het noorden van Queensland daalden wij af naar het zuiden. We reden richting Townsville in de hoop onderweg iets leuks te vinden. Het lot had andere plannen voor ons in gedachten. Met het naderen van het stadje Innisfail begon ons busje vreemde geluiden te maken. Op een lege maag kan je niet denken en zo gingen wij eerst eten en internetten bij de McDonalds. Alles wat maar mis kon zijn met het busje schoot door ons hoofd. Er werd al gekeken hoe duur de tickets waren naar Sydney. Plotseling hoorden wij een bekende Nederlandse stem achter ons, het was een oude bekende uit Katherine. Nog opmerkelijker, deze man is een automonteur bij het leger. Hij wilde wel even naar het busje kijken en stelde ons later gerust dat het niets bijzonders is. Een precieze diagnose kwam er helaas niet van te pas.

Met een geruster hart zochten wij in ons rammelende busje een camping op, om zo de volgende dag een garage te zoeken. Van alle plaatsen in Australië, is Innisfail één van de plekken waar het het meest regent. Het zal je dan ook niet verbazen dat het de hele dag regende. Zonder busje zijn we niets, en zo baalden wij dat we hem achter moesten laten bij de garage. Na een paar uur doelloos rondstruinen was het busje gemaakt. De airconditioning was los komen te zitten en rammelde tegen de motor aan. Al onze zorgen was voor niets, en we konden weer verder.
In Ingham heeft 60% van de bevolking Italiaans bloed. Bij ons ging er meteen een bel rinkelen…pizza! Na een tijdje gezocht te hebben bleek er tot onze teleurstelling en verbazing geen pizzeria te zijn. We hebben toen maar kant en klare pizza’s gegeten van de coles (Australische Deen).

De volgende stop was The Whitsundays Islands, een eilanden groep waar Australië bekend om is. Hier vind je de blauwe zee met witte stranden en palmbomen, een beetje zoals in de Bounty reclames. Probleem is dat je er alleen heen kunt met een cruise. Omdat er veel verschillenden zijn, besloten we maar hulp in te schakelen van een boekingscentrum. Een behulpzame man daar zocht er drie voor ons uit, nadat we hadden verteld wat we wilden. Het duurde niet lang voordat we onze keuze hadden gemaakt. ‘On Ice’ zou de gelukkige worden. Een vijftien meter lange catamaran, waar maar tien mensen op konden en met leuke speeltjes zoals een doorzichtige kano, onderwater motor en paddelboards. Omdat we de enige twee waren die nog hadden geboekt, en de cruise de dag erna zou vertrekken, was het nog even spannend of we wel of niet zouden gaan. Gelukkig kregen we een half uur later te horen dat er meerdere mensen zich hadden aangemeld. Het bleken er uiteindelijk maar twee te zijn, dus samen met de bemanning die ook uit twee personen bestond, hadden we een catamaran van tien personen voor z’n vieren.
We kunnen na twee nachten en twee dagen door de Whitsunday eilanden te hebben gezeild met recht zeggen dat dit de beste trip is die we hier gemaakt hebben. Het enige minpuntje was dat we elke ochtend om zeven uur werden verwacht voor het ontbijt. Na het ontbijten werd er gesnorkeld tussen gekleurde vissen (sommige 1.5 meter lang) en prachtig koraal. And yes ladies and gentelmen, Nemo has been found. Daarna gingen we een stukje zeilen om tussen de middag te windsurfen of te kanoën. Na deze belevenis kwamen we helemaal relaxt van de boot af om onze reis weer te vervolgen.

In Noosa kwamen we paar zeer gezellig Nederlanders tegen. Dit was de tweede keer dat we Nederlandse backpackers zijn tegengekomen. Zij nodigden ons uit om een biertje bij ze te komen drinken (Grolsch bier wel te verstaan). Het voelde weer echt als een zaterdagavond thuis aan, waarvoor we ze dankbaar zijn, want dat hadden we na acht maanden wel weer even nodig.
Door de tocht in de Whitsundays moesten we wel even op een budget leven. Maar de Australian Zoo van Steve Irwin kan je natuurlijk niet overslaan. Ondanks dat de beste man al een tijdje onder de grond ligt, was hij nog altijd aanwezig. Meteen na binnenkomst werden we tegengehouden door een vrouw met een babykrokodil. Ook in de rest van de Zoo liepen er mensen rond met dieren die je dan mocht aanraken en vasthouden. Daarnaast waren er vanzelfsprekend eindeloos veel krokodillen.

De rust en vrede werden achter gelaten in Queensland nadat we in New South Wales aankwamen. Dachten we lekker te kunnen relaxen in de bergen, bleek er een hippie bruiloft aan de gang te zijn met maar liefst 400 gasten. Na het hele weekend overladen te zijn door love en peace besloten we maar niet door Nimbin (de hippiehoofdstad van Australië) te rijden. Ondertussen was de temperatuur behoorlijk gezakt. Vooral toen we de Waterfall Way reden. Deze weg rijdt door een aantal wereld erfgoed parken. Echt heel erg mooi, maar door de temperatuur (minder dan 10 graden overdag en rond de 0 graden ‘s nachts) bleven we er niet zo lang. Uiteraard hebben we wel alle watervallen gezien en zowaar een stukje gelopen, maar daar blijft het dan ook bij.

Het laatste stukje van onze reis brachten we door in de Blue Mountains, vlakbij Sydney. Dit was een grove fout, aangezien het hier winter is. Van de drie nachten die we er zouden overnachten, bleven we er maar één. ‘s Nachts was het (-5 graden) en overdag was het niet veel beter. Wel gingen we nog even Katoomba bekijken want anders hadden we het stuk voor niks gereden. Het was een leuk stadje met een wintersport sfeertje, voornamelijk mensen in skibroeken met mutsen en wanten. Later hoorden we dat je in de buurt kon skiën want er was sinds tijden weer echte sneeuw gevallen. Omdat we niet nog een nacht in de kou wilden meemaken, besloten we door te rijden naar Penrith. Dit is onze laatste camping voordat we in Sydney een hostel gaan opzoeken. En aangezien een persoon die anoniem wil blijven de laatste dag nog een stoel heeft gemold, moeten we ook nog op stoelen jacht.

Outger & Lieneke